Λαϊκή πάλη για Κύπρο ενιαία χωρίς εγγυητές και προστάτες

Link

ΚΚΕ

Κυπριακό: Στην κόψη του ξυραφιού

Υπεύθυνες Απόψεις

Προς Απανταχού Πολίτες και Πολιτικούς 

Kypriako stin kopsi tou xyrafiou 1a mapΕκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Γιώργου Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στην επιτυχημένη εκδήλωση που διοργανώθηκε στις 11/2, στη Δημοσιογραφική Λέσχη, στη Λευκωσία.

Ο Γιώργος Μαρίνος, αφού εισαγωγικά αναφέρθηκε στην προετοιμασία που γίνεται με τον διάλογο για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ, σημείωσε: «οι Θέσεις της ΚΕ που δίνουν μεγάλο βάρος στις διεθνείς εξελίξεις και στις εξελίξεις στην περιοχή μας, αναλύουν τις αντιθέσεις που διαπερνούν το ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναδεικνύουν τα χαρακτηριστικά των πολεμικών αναμετρήσεων και των θερμών εστιών, στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ιράκ, στην Ουκρανία και σε άλλες περιοχές της υδρογείου, διαμορφώνοντας όρους ακόμα και για γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Στο κείμενο της ΚΕ κατέχουν τη δική τους θέση οι εξελίξεις στο Κυπριακό, οι σχέσεις ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, οι κίνδυνοι που διαγράφονται π.χ. στο Αιγαίο και τη Θράκη, στο περιβάλλον των αντιθέσεων των αστικών τάξεων και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών».

Muri 1a

Στο βήμα της εκδήλωσης ο Γ. Μαρίνος

Και συνέχισε σε άλλο σημείο σχετικά με τις «θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για το ΚΥΠΡΙΑΚΟ», που δημοσιεύτηκαν στις 30 Οκτώβρη 2016 και οι οποίες βρήκαν πλατιά απήχηση στην Ελλάδα και στην Κύπρο, λέγοντας: «Το τελευταίο διάστημα έχει εκδηλωθεί μία οργανωμένη επίθεση με στόχο να μειωθεί η σημασία των θέσεων του Κόμματός μας για το Κυπριακό ή να διαστρεβλωθεί το περιεχόμενό τους. Οι ισχυρισμοί που χρησιμοποιούνται είναι εμπαθείς και ρίχνουν νερό στο μύλο της παραπλάνησης του κυπριακού και του ελληνικού λαού – καλλιεργώντας στην πράξη την υποταγή στις κυρίαρχες δυνάμεις.

Το Κόμμα μας επιμένει και θεωρεί αναγκαία την πραγματοποίηση ουσιαστικής συζήτησης για τόσο σύνθετα – δύσκολα προβλήματα, θεωρεί θεμιτή την τεκμηριωμένη διαπάλη ανάμεσα σε διαφορετικές θέσεις. Εξυπνακισμοί στο διαδίκτυο και συκοφαντικοί χαρακτηρισμοί δείχνουν αδυναμία και προκατάληψη. Εχουμε πείρα, δυνάμεις που πολεμούν σήμερα το ΚΚΕ έχουν δώσει ξανά εξετάσεις, έχουν στηρίξει την αντιλαϊκή πολιτική του σοσιαλδημοκρατικού ΣΥΡΙΖΑ, αναμασώντας γνωστές θέσεις περί “αριστερών – προοδευτικών κυβερνήσεων” που στην πράξη υπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου και δουλεύουν για τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Muri 2b

Αποψη από την κατάμεστη αίθουσα της εκδήλωσης

Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες, οι φίλοι και φίλες του ΚΚΕ στην Κύπρο και στην Ελλάδα, τραβάνε μπροστά, υπερασπίζονται μία πολύ δίκαιη υπόθεση και θα συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη με οδηγό τα εργατικά, λαϊκά συμφέροντα.

Επιμένουμε στη συζήτηση, στη διαπάλη με πολιτικούς όρους και σε αυτήν την κατεύθυνση θα απαντήσουμε σε ορισμένους ισχυρισμούς που ακούγονται αυτές τις μέρες και παρουσιάζονται με “προοδευτικό” μανδύα.

Πρώτον, κάποιοι λένε: Το ΚΚΕ μιλάει για το κυπριακό πρόβλημα, παραβιάζοντας την κομμουνιστική αρχή της διεθνιστικής αλληλεγγύης, παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους ή λένε ότι το ΚΚΕ θα μπορούσε να μιλήσει μόνο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις.

Θα επαναλάβουμε ότι ο προλεταριακός διεθνισμός είναι η ψυχή του ΚΚΕ και αυτό έχει αποδειχθεί στην 100χρονη σχεδόν Ιστορία του, σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, και αποδεικνύεται καθημερινά στη στάση αρχών που τηρεί στις σχέσεις του με δεκάδες κομμουνιστικά κόμματα, με τη στήριξη της πάλης των λαών σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη.

Η τοποθέτηση του ΚΚΕ για το Κυπριακό είναι υποχρέωσή του, γιατί το πρόβλημα είναι διεθνές, επιδρά στις εξελίξεις στην περιοχή, στις εξελίξεις στην Ελλάδα και αφορά τον ελληνικό λαό. Το ΚΚΕ ασκεί το δικαίωμά του να υπερασπίζεται τη γνώμη του και θα λέγαμε στους θιασώτες αυτής της αβάσιμης άποψης να ξανασκεφτούν τις προεκτάσεις της και να πάρουν υπόψη ότι στελέχη των ελληνικών κομμάτων επισκέπτονται την Κύπρο και τοποθετούνται, ενώ στελέχη των κυπριακών κομμάτων πηγαινοέρχονται στην Αθήνα συζητούν με τις κυβερνήσεις όλα τα χρόνια, συζητούν με τα πολιτικά κόμματα, κάνουν εκδηλώσεις και πολλές φορές έχει ζητηθεί, ζητείται η στήριξη του ΚΚΕ για το Κυπριακό.

Πείρα από το “σχέδιο Ανάν”

Να θυμηθούμε την περίοδο του 2002 – 2004 επί “σχεδίου Ανάν” και την αγωνιστική συμβολή του ΚΚΕ στην απόρριψή του από τον κυπριακό λαό. Τη συμβολή του ΚΚΕ που και τότε έπιασε το σφυγμό των εξελίξεων με σταθερότητα, χωρίς ταλαντεύσεις, και ενώ όλα τα άλλα ελληνικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝασπισμός ήταν με το διχοτομικό σχέδιο.

Δεύτερον, λένε: Το ΚΚΕ μπλέκει το Κυπριακό με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και αυτό δεν πρέπει να γίνεται – η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος.

Ο ισχυρισμός αυτός είναι έξω από κάθε λογική προσέγγιση των εξελίξεων.

Ομως, θα θέσω ορισμένα ζητήματα γιατί οι εξελίξεις είναι πολύ ανησυχητικές και επιβάλλεται να ξεδιαλύνονται και να καταρρίπτονται μύθοι που εφευρίσκονται για καιροσκοπικούς λόγους.

Είναι αδύνατο να εξετάσεις σφαιρικά, ουσιαστικά το κυπριακό πρόβλημα ή τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ξεκομμένα, αποσπασμένα από τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, την πορεία και την ένταση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, την επέμβαση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, σε ανταγωνισμό π.χ. με τη Ρωσία για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές και τους ενεργειακούς αγωγούς. Οι αντιθέσεις αυτές έχουν οδηγήσει στους πολέμους στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και την Ουκρανία.

Δεν μπορείς να εξετάσεις το κυπριακό πρόβλημα χωρίς να πάρεις υπόψη τη γενικότερη επιθετικότητα της αστικής τάξης της Τουρκίας και του τουρκικού κράτους που διατηρεί στην κατοχή του 37% του Νησιού για 43 χρόνια, διαθέτει στρατιωτικές δυνάμεις π.χ. στη Συρία, στο Ιράκ, στρατιωτικές βάσεις στα Βαλκάνια και σε άλλες περιοχές. Ενώ, παράλληλα, μιλάει για “γκρίζες ζώνες”, επιδίδεται σε καθημερινές παραβιάσεις των συνόρων, αμφισβητεί τα ελληνικά νησιά, την κυριαρχία και την ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου, θέτει ζήτημα αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λοζάνης και αλλαγή συνόρων σε μια ευρύτερη περιοχή.

Οι επικίνδυνες αυτές εξελίξεις απαιτούν υπεύθυνη τοποθέτηση και καταπολέμηση αντιλήψεων που αντικειμενικά οδηγούν σε θέση που υποστηρίζει ότι μπορεί να καίγεται η περιοχή και να εξασφαλιστεί δίκαιη λύση στο Κυπριακό.

Το ΚΚΕ μιλάει με στοιχεία και γεγονότα

Τρίτον, λένε: Το ΚΚΕ παρερμηνεύει τις δηλώσεις Ακιντζί ή Τούρκων κυβερνητικών – κρατικών παραγόντων “περί δύο κρατών”. Ενα βασικό ζήτημα που ανατρέπει τον ισχυρισμό περί παρερμηνείας αφορά την αρχική συμφωνία, την κοινή ανακοίνωση του κ. Αναστασιάδη και του κ. Ερογλου το Φλεβάρη του 2014 που μιλάει για “δύο συνιστώντα κράτη” με την οποία συμφώνησε ο κ. Ακιντζί – εκπληρώνοντας κι αυτός το δικό του ρόλο στην επιβολή διχοτομικής λύσης – δύο κρατών.

Ομως δεν είναι μόνο αυτό.

Σε όλη τη διάρκεια των δικοινοτικών συνομιλιών εκδηλώνονται παρεμβάσεις που θέτουν ότι η ηγεσία της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής πλευράς εμμένει στη διατήρηση της αποκαλούμενης “Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου” που είναι προϊόν εισβολής – κατοχής.

Βασικό δόγμα της τουρκικής και τουρκοκυπριακής πλευράς είναι ότι το τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος θα είναι συνέχεια της “Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου” (ΤΔΒΚ). Ο κ. Ακιντζί τον Απρίλη του 2015 μίλησε για “δύο ίσα κράτη”.

Πρόσφατα, ο κ. Ερντογάν, απευθυνόμενος στην ελληνοκυπριακή πλευρά, δήλωσε προκλητικά πως “χωρίς να ντρέπονται συμμετέχουν στις συνόδους της ΕΕ με σημαία που περιλαμβάνει ολόκληρη την Κύπρο. Δεν μπορείτε να έχετε τέτοια σημαία εκεί, υπάρχει και μία ΤΔΒΚ. Εσείς είστε η ελληνοκυπριακή διοίκηση Νότιας Κύπρου. Στο Βορρά υπάρχει τουρκική δημοκρατία …”.

Στις 12 Γενάρη, ο υπουργός εξωτερικών Τσαβούσογλου σχολιάζοντας την πορεία των συνομιλιών στη Γενεύη ανέφερε ότι η “Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου” είναι ώριμο και με όραμα κράτος και οι απόψεις της Τουρκίας συνάδουν με αυτό πλήρως…”.

Μας λένε ότι δεν μετράνε οι δηλώσεις, αλλά μετράει τι κατατίθεται και τι συζητείται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, κι εμείς λέμε ότι αυτό είναι απλούστευση, γιατί αυτά που θέτει το ΚΚΕ είναι πραγματικά γεγονότα που δείχνουν προθέσεις, σχεδιασμούς της αστικής τάξης της Τουρκίας και κάθε προσπάθεια υποβάθμισης ενέχει κινδύνους προβολής ψεύτικης εικόνας, για να διαμορφωθεί κλίμα τεχνητής ευφορίας, αλλά κάνει ζημιά, γιατί γεννάει ψεύτικες προσδοκίες, αμβλύνει αγωνιστικά αντανακλαστικά και ενισχύει τη χειραγώγηση του λαού.

Τέταρτον, λένε: Το ΚΚΕ δεν μπορεί να μιλάει για τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης, γιατί αποτελεί τη βάση δημιουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κατ’ αρχάς, πρέπει να σημειώσουμε πως η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, την χαρακτηρίζει “εκλιπούσα” και δυστυχώς αυτό έχει γίνει συνήθεια που φτάνει μέχρι του σημείου του συμβιβασμού και της αποδοχής τέτοιων θέσεων όπως έγινε στην πρόσφατη Διάσκεψη στη Γενεύη στις 12 Γενάρη, που ο Πρόεδρος της Κύπρου αποκλήθηκε όχι με την πραγματική του ιδιότητα αλλά ως αξιότιμος κ. Αναστασιάδης όπως και ο κ. Ακιτζί.

Πραγματικά, το ΚΚΕ ασκεί κριτική και στις τρεις συνθήκες, της Εγκαθίδρυσης, η οποία προβλέπει και το καθεστώς των βρετανικών βάσεων, της Συμμαχίας και των Εγγυήσεων και θεωρούμε ότι αυτή η στάση είναι αναγκαία και συμβάλλει στην πάλη του κυπριακού λαού.

Αλλωστε, δεν λέμε κάτι νέο. Αξιοποιούμε την πείρα των προηγούμενων χρόνων και επαναλαμβάνουμε το αίτημα να καταργηθεί το καθεστώς των βρετανικών βάσεων που αποτελούν εργαλείο του ΝΑΤΟ στην Κύπρο και από κοινού με την αμερικάνικη βάση στη Σούδα, χρησιμοποιούνται στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.

Η κυριαρχία της Κύπρου δεν μπορεί να στηρίζεται στην προβληματική συμφωνία του 1960, αλλά στους αγώνες που έχει δώσει και πρέπει να δώσει ο κυπριακός λαός που δεν έχει ανάγκη από ιμπεριαλιστικά “δεκανίκια”.

Ο σύντροφος Εζεκίας Παπαϊωάννου, ΓΓ του ΑΚΕΛ για πολλά χρόνια, με τον οποίο το ΚΚΕ είχε συντροφική σχέση και τον τιμάει, έχει θέσει σημαντικά ζητήματα. Στο Βιβλίο του “Ενθυμίσεις από τη ζωή μου” αναφέρει σχετικά ότι “Οι χειρότερες πρόνοιες αυτής της συμφωνίας Ζυρίχης – Λονδίνου που επιμαρτυρούν τη συνθηκολόγηση με τον ιμπεριαλισμό είναι οι Συνθήκες Εγκαθίδρυσης και Εγγύησης και Συμμαχίας. Βάσει της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές εξασφάλισαν 99 τετραγωνικά μίλια κυπριακού εδάφους και 32 άλλα σημεία σε διάφορα μέρη της Κύπρου για τις Βρετανικές κυρίαρχες βάσεις”… και ο σ. Εζεκίας μιλώντας για την αναγκαία αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων Κυπρίων αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι συνθήκες αυτές πραγματικά “ακρωτηρίαζαν την κυπριακή ανεξαρτησία”.

Σχετικά με την Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία

Πέμπτον, λένε: Το ΚΚΕ άλλαξε θέση και δεν στηρίζει σήμερα τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία. Το θέμα είναι: «Ενιαίο κράτος ή Ομοσπονδία;»

Η καλή ενημέρωση του Κυπριακού και του Ελληνικού λαού για την ιστορία της Δικοινοτικής, Διζωνικής Ομοσπονδίας είναι απαραίτητη.

Η τουρκική αστική τάξη προσπάθησε σχεδιασμένα να διαμορφώσει τετελεσμένα για τη δημιουργία δύο κρατών, αξιοποιώντας τα προβλήματα της συμφωνίας Ζυρίχης – Λονδίνου, τη θέση για “Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα”, τη δράση ακραίων – εθνικιστικών δυνάμεων και από τις δύο πλευρές.

Οι τουρκικές επιδιώξεις προωθήθηκαν με την τουρκική εισβολή και κατοχή τον Ιούλη του 1974, μετά από το πραξικόπημα που οργανώθηκε στην Κύπρο με ευθύνη της χούντας και τη συνένοχη στάση των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της Βρετανίας.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ΄60, χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της συγκρότησης θυλάκων και μεταφέρθηκαν Τουρκοκύπριοι σε συγκεκριμένες περιοχές για τη διαμόρφωση εδαφικής τουρκοκυπριακής ζώνης.

Επειδή προβάλλονται πολύ οι συμφωνίες υψηλού επιπέδου Μακαρίου – Ντενκτάς το 1977 και Κυπριανού – Ντενκτάς το 1979, ως βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αλλά χωρίς να τίθενται στοιχεία για τις σχετικές πιέσεις και εκβιασμούς, θα αναφέρουμε μόνο ένα στοιχείο. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ντενκτάς σε συνέντευξή του στο τουρκοκυπριακό περιοδικό “Olay” (16/7/79) δίνοντας τον δικό του ορισμό για τη Διζωνική Ομοσπονδία σημείωσε: “Η έννοια της Διζωνικής είναι ότι είμαι κράτος με δική μου επικράτεια σαν ένα από τα δύο Ομόσπονδα Κράτη. Είμαι κυρίαρχο σε πολλά θέματα εντός της επικράτειας αυτής, η κυριαρχία μου είναι απόλυτη και κανείς δεν μπορεί να μου την πάρει”.

Το 1983 ανακηρύχθηκε η “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου” και αυτό αξιοποιήθηκε και πάλι για τη δημιουργία τετελεσμένων.

Αγαπητοί σύντροφοι και φίλοι,

Στο βασικό ντοκουμέντο των δικοινοτικών συνομιλιών αυτής της περιόδου, δηλαδή στην Κοινή Ανακοίνωση Αναστασιάδη – Ερογλου της 11ης Φλεβάρη 2014, το προωθούμενο “σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού” προβλέπει τη δημιουργία “Δύο Συνιστώντων Κρατών” και παρά τις προσπάθειες εξωραϊσμού, η λύση αυτή είναι διχοτομική, επικίνδυνη.

Στην πράξη, όπως έγινε και με το “σχέδιο Ανάν”, η διχοτόμηση περνάει μέσα από τη λεγόμενη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία (ΔΔΚ), η οποία από “επώδυνος συμβιβασμός” όπως χαρακτηρίστηκε από κυπριακά και ελληνικά κόμματα, αντιμετωπίστηκε στη συνέχεια ως θέση αρχών.

Το ΚΚΕ, το οποίο είχε υιοθετήσει τη θέση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας ως συμβιβασμό, εκφράζοντας και την αλληλεγγύη του στο ΑΚΕΛ, εξέτασε προσεκτικά τις εξελίξεις, μελέτησε την πείρα του “σχεδίου Ανάν”, τις θέσεις που τέθηκαν στη συνέχεια και ιδιαίτερα τη θέση περί “Δύο Συνιστώντων Κρατών” και αποφάσισε να προσδιορίσει τη θέση του στη βάση των νέων δεδομένων, διατηρώντας το βασικό πλαίσιο για ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ, μία κυριαρχία, μία Ιθαγένεια, μία Διεθνή Προσωπικότητα που αποκτούν υπόσταση με την πρόταση του ΚΚΕ.

Οπως αναφέρεται στις Θέσεις της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του Κόμματός μας, “οι νέες διεργασίες οδηγούν στην οριστικοποίηση της διχοτόμησης της Κύπρου, ουσιαστικά στη συγκρότηση δύο ξεχωριστών κρατικών οντοτήτων που μόνο τυπικά και συγκυριακά θα συγκροτούν Ομοσπονδία”.

Στην πράξη, δηλαδή, πρόκειται για Συνομοσπονδία δύο κρατών, τα οποία θα έχουν τη δική τους εδαφική ακεραιότητα, τα δικά τους σύνορα και άρα κυριαρχία, το δικό τους σύνταγμα, βουλή, και κυβέρνηση, τη δική τους εσωτερική και εξωτερική πολιτική, τη δική τους πολιτική για την Παιδεία, την Υγεία, την Κοινωνική Ασφάλιση, τις εργασιακές σχέσεις, ακόμα και τους μισθούς – ένα πλήθος διακρίσεων που, εκτός των άλλων, θα μπαίνουν εμπόδιο στην κοινή δράση των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργαζομένων που θα συνεχίσουν να υφίστανται τις συνέπειες, υψηλού βαθμού εκμετάλλευσης.

Στην πράξη, ακυρώνονται οι αρχές για μία Κυριαρχία, μία Ιθαγένεια και μία Διεθνή Προσωπικότητα, καθιστώντας χωρίς υπόσταση τα συνθήματα που μιλούν για την ένωση του Νησιού.

Οι αρμοδιότητες που θα έχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, δεν ανατρέπουν αυτήν την κατάσταση. Ο βασικός παράγοντας που κρίνει είναι τα σύνορα, η εδαφική κυριαρχία (επικράτεια) και τα άλλα στοιχεία που σημειώσαμε πιο πάνω.

Η προσπάθεια εξομοίωσης της Κύπρου π.χ. με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, την Ελβετία δεν πατάει σε πραγματικές βάσεις, γιατί είναι άλλη η αφετηρία και η ιστορική διαδρομή, ισχυρές οι επιδράσεις της κατοχής. Στα κράτη που αναφέρονται ως παράδειγμα δεν υπάρχουν εσωτερικά σύνορα.

Στην πράξη, το Τουρκοκυπριακό Συνιστών Κράτος θα διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το τουρκικό αστικό κράτος, θα εφαρμόζει δική του εξωτερική πολιτική.

Τα προβλήματα που προκύπτουν είναι πολύ σημαντικά, με γενικότερης σημασίας γεωστρατηγικές διαστάσεις και εμπλοκές.

Τι στάση θα κρατήσει το Τουρκοκυπριακό Συνιστών Κράτος στις σύνθετες εξελίξεις στην περιοχή μας, στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων στη Συρία και στο Ιράκ; Τι θα γίνει στις σχέσεις με το ΝΑΤΟ; Τι θα κάνει με τα προβλήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, την παραβίαση των συνόρων, τις προκλήσεις του προέδρου Ερντογάν για την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λοζάνης, την ΑΟΖ, την υφαλοκρηπίδα, με τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της θάλασσας του 1982;

Η διχοτομική λύση περιέχει μέσα της πολλά στοιχεία τα οποία στην εξέλιξή τους θα επιδράσουν αρνητικά και μπορεί να πυροδοτήσουν παραπέρα όξυνση των αντιθέσεων και της κατάστασης στην Ανατολική Μεσόγειο με πολύ οδυνηρές συνέπειες για τους λαούς στην περιοχή».

Οι διεθνείς διαστάσεις του Κυπριακού

Ο Γ. Μαρίνος έκανε επίσης αναλυτική αναφορά στη διαπάλη μονοπωλίων για τη γεωστρατηγική θέση της Κύπρου, το ρόλο της στην περιοχή γεωγραφικό σταυροδρόμι, με πλουτοπαραγωγικές πηγές στον ανταγωνισμό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ με τη Ρωσία στις συνθήκες της όξυνσης των γενικότερων ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων που έχουν εκδηλωθεί στην περιοχή μας, στην οποία μαίνονται οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και τόνισε:

«Το τελευταίο διάστημα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, κλασικοί υπερασπιστές του “σχεδίου Ανάν”, αλλά και διάφοροι άλλοι υποστηρικτές της νέας έκδοσης της διχοτομικής λύσης, υποβαθμίζουν επίμονα τις διεθνείς διαστάσεις του κυπριακού προβλήματος και προσπαθούν να περάσουν κλίμα υποτίμησης της εισβολής – κατοχής περιορίζοντας τις αιτίες του προβλήματος σε εξελίξεις, σε γεγονότα της δεκαετίας του ΄60, τα οποία βεβαίως έχουν τη δική τους σημασία. Αλλά είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται για να μειωθεί ο ρόλος της εισβολής – κατοχής που είναι τομή, ποιοτικό στοιχείο και βασική αιτία της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στο Νησί.

Οι ίδιες δυνάμεις, επίσης, υμνούν το ρόλο της ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ενωσης και καλλιεργούν απατηλές προσδοκίες για το ρόλο της, ενώ επιχειρούν να ωραιοποιήσουν το ρόλο της αστικής τάξης της Τουρκίας – προσδοκώντας οφέλη από τη συνεργασία της με την αστική τάξη της Ελλάδας και της Κύπρου.

Από το Νοέμβρη και εδώ, προβλήθηκαν πολύ οι συνομιλίες στην Ελβετία και ιδιαίτερα καλλιεργήθηκαν φρούδες ελπίδες για τη Διάσκεψη της Γενεύης στις 12 Γενάρη, αποσιωπώντας ότι οι συνομιλίες είναι υπονομευμένες και τα αποτελέσματά τους καθορισμένα από το πλαίσιο των “δύο συνιστώντων κρατών”.

Σχετικά με την ερμηνεία των συζητήσεων στην Ελβετία γίνεται προσπάθεια να χαρακτηριστούν ως θετικές, δικαιολογώντας τη συνέχειά τους στην ίδια βάση. Με ποια κριτήρια αξιολογούνται ως θετικές; Να δούμε ορισμένα παραδείγματα.

Για το Εδαφικό λέγεται ότι το θετικό είναι ότι οι δύο πλευρές κατέθεσαν τους χάρτες που φυλάσσονται από τον ΟΗΕ.

Αναζητείται συμφωνία για τα εδάφη που θα παραμείνουν στον έλεγχο των τουρκοκυπριακών αρχών σε ποσοστό ανάμεσα στο 28,2% σύμφωνα με την πρόταση της ελληνοκυπριακής πλευράς και 29,2% της τουρκοκυπριακής. Δεν γνωρίζουμε τι θα γίνει με την περιοχή της Μόρφου και της Καρπασίας, για τις οποίες ήδη η τουρκική πλευρά έχει αντιδράσει αρνητικά. Ομως, η θετική εκτίμηση δεν τεκμηριώνεται. Το 1977 π.χ. το ποσοστό στην πρόταση που έθετε η ελληνοκυπριακή πλευρά ήταν στο 19,7% και από εκεί και πέρα αυξανόμενο, μέχρι το 28,7% του «σχεδίου Ανάν».

Τι γίνεται με την επιστροφή των προσφύγων;

Με την εισβολή – κατοχή ξεριζώθηκαν περίπου 200.000 πρόσφυγες.

Στο Μοντ Πελεράν συμφωνήθηκε κατ’ αρχήν η επιστροφή 78.247 το ελάχιστο και 94.484 το μέγιστο με υποχώρηση της ελληνοκυπριακής πλευράς στις 92 χιλιάδες. Η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν το τήρησε αυτό και πρότεινε την επιστροφή 65.000 περίπου. Σε προηγούμενες περιόδους η συζήτηση γινότανε για αριθμούς που προέβλεπαν επιστροφή 120.000 προσφύγων περίπου.

Πώς έχει το θέμα με το Περιουσιακό; Μετά από τόσα χρόνια συνομιλιών δεν έχει καθοριστεί αν ή όχι θα έχει προτεραιότητα στην πράξη ο νόμιμος ιδιοκτήτης σε σχέση με τον χρήστη.

Για τους Εποίκους, η Τουρκία κάνει τα πάντα να νομιμοποιηθεί μεγάλος αριθμός εποίκων, σε αναντιστοιχία ακόμα και με τον αριθμό των Τουρκοκυπρίων.

Ειπώθηκε ότι προωθείται συμφωνία για τη Διακυβέρνηση, αλλά πιστεύουμε ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί θετικό αποτέλεσμα ότι εξετάζεται διαδικασία αντιμετώπισης αδιεξόδων με κλήρωση στο επίπεδο του Υπουργικού Συμβουλίου, ώστε μία 4μελής επιτροπή να γίνεται 3μελής για να λαμβάνεται απόφαση με πλειοψηφία – μειοψηφία – για σοβαρά, ενδεχομένως κρίσιμα πολιτικά προβλήματα.

Τι γίνεται, τέλος, με τις εγγυήσεις – την ασφάλεια, τα κατοχικά στρατεύματα;

Ασκήθηκε κριτική στο ΚΚΕ με τον σαθρό ισχυρισμό πως δεν είναι αλήθεια ότι εξετάζεται αντικατάσταση των εγγυητριών δυνάμεων από μηχανισμό της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ.

Ο κ. Ακιντζί το Μάρτη του 2016 δήλωσε ότι “δεν μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς εγγυήσεις της Τουρκίας”.

Στις 25 Γενάρη 2017, ο κ. Ακιτζί δήλωσε ότι “ο τουρκικός στρατός δεν θα αποχωρήσει πλήρως μετά από μία λύση ….και σε περίπτωση που απειληθεί η συνταγματική τάξη, οι Τ/κ να μπορούν να καλέσουν την Τουρκία με απόφαση της βουλής τους …”.

Δεν είναι κρυφό ότι η κ. υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, κ. Νούλαντ, έχει θέσει επίμονα θέμα διατήρησης των κατοχικών δυνάμεων, προκρίνοντας τη λύση της δημιουργίας τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο.

Δεν είναι επίσης κρυφό ότι γίνεται προσπάθεια να καθιερωθεί η ΕΕ ως εγγυήτρια δύναμη ή ότι εξετάζεται η αποστολή διεθνούς αστυνομικής δύναμης – από ισλαμικές ή και άλλες χώρες.

Είναι αναγκαίο να φύγει άμεσα από την Κύπρο το σύνολο των κατοχικών δυνάμεων, να μην υπάρχουν εγγυητές και προστάτες. Κάθε υποχώρηση από τον στόχο αυτό αναπαράγει το πρόβλημα.

Οσο δε, για τις προσδοκίες που καλλιεργούνται για Σύμφωνο Φιλίας μεταξύ Τουρκίας, Ελλάδας και Κύπρου ή Ειδική (εγγυητική) απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την απάντηση τη δίνει η κατοχή των 43 χρόνων και με ευθύνη του ΟΗΕ, τη δίνει ο ρόλος του ως εργαλείου των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους π.χ. στη Γιουγκοσλαβία, στη Λιβύη, ενώ τα Σύμφωνα Φιλίας και τα μέτρα Εμπιστοσύνης έχουν λειτουργήσει σαν βαλβίδα προσωρινής εκτόνωσης χωρίς να αντιμετωπίζεται η ουσία των προβλημάτων, δεν είναι πανάκεια.

Διέξοδος η πρόταση του ΚΚΕ

Η πρόταση του ΚΚΕ δίνει διέξοδο, υποστηρίζει την άμεση αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων και όλων των ξένων στρατιωτικών δυνάμεων κι αυτή είναι πρόταση λαϊκής πάλης, διεκδίκησης, για άμεση εφαρμογή – κρυστάλλινη, χωρίς ήξεις – αφήξεις. Η πρόταση του ΚΚΕ πατάει γερά στο έδαφος των ενιαίων συμφερόντων του εργαζόμενου λαού της Κύπρου, σέβεται τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, των Ελληνοκυπρίων, των Μαρωνιτών, των Λατίνων και των Αρμενίων.

Δείχνει το δρόμο για Κύπρο Ανεξάρτητη, Ενιαία, δηλαδή ένα και όχι δύο κράτη, με δικαίωμα στην ελεύθερη, ανεμπόδιστη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή εργατικών – λαϊκών οικογενειών σε όλες τις περιοχές του Νησιού, χωρίς όρους και δεσμεύσεις.

Με εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Με σεβασμό στο δικαίωμα στη γλώσσα, στη μόρφωση, στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις.

Η εργατιά, οι άνθρωποι του μόχθου έχουν δικαίωμα να ζήσουν χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και οι δυνάμεις που ενοχοποιούν την πάλη για το Σοσιαλισμό βάζουν πλάτη για τη διαιώνιση της αστικής εξουσίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Σε αυτές τις σύνθετες συνθήκες αναδεικνύεται η μεγάλη σημασία της αναγκαιότητας της ανάπτυξης της εργατικής, λαϊκής πάλης και της αποφασιστικής αντιμετώπισης των αυταπατών που έχουν καλλιεργηθεί για το ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και άλλων ισχυρών καπιταλιστικών κρατών. Η αναμονή για λύση από τα “πάνω” διευκολύνει κινήσεις που παίζουν το Κυπριακό στη σκακιέρα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ιδιαίτερα επιβάλλεται να δοθεί μάχη ενάντια σε θέσεις που παρουσιάζουν ως φιλολαϊκή λύση την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και θεωρούν ως πανάκεια το λεγόμενο “κοινοτικό κεκτημένο” που ταυτίζεται με την προώθηση της στρατηγικής και τα συμφέροντα του κεφαλαίου που είναι αντίθετα με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού της Κύπρου».

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*