Αναζητείται ελπίς πλην όμως μάταια…

Ανδρούλα Ταραμουντά
Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ Online

ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ

Οι νέοι ψηφοφόροι γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα. Η προθεσμία για την εγγραφή στον εκλογικό κατάλογο, για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου, εκπνέει το προσεχές Σάββατο. Μόλις το ένα τρίτο όσων πληρούν τα κριτήρια για εγγραφή στον εκλογικό κατάλογο έχουν προβεί στις δέουσες διαδικασίες για την απόκτηση εκλογικού βιβλιαρίου. Ανάλογη είναι η αδιαφορία και για την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους εξωτερικού με αποτέλεσμα στην Ελλάδα, όπου διαμένει ο μεγαλύτερος όγκος των Κυπρίων φοιτητών, να μπορούν να λειτουργήσουν εκλογικά κέντρα μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ούτε η κινητοποίηση των κομματικών μηχανισμών, ούτε οι αντιπαραθέσεις, ούτε η ανάδειξη των εκλογών σε ντέρμπι μεταξύ «αιωνίων» (ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ)  συγκινεί πλέον τη νεολαία σε βαθμό που να την οδηγήσει στις κάλπες. Κόμματα και υποψήφιοι υποχρεούνται λίγα μόνο 24ωρα πριν από την εκπνοή της προθεσμίας της Υπηρεσίας Εκλογών να συνειδητοποιήσουν ότι δεν πείθουν.
Δεν συνεγείρουν. Δεν έχουν επικοινωνία με ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κυπριακής κοινωνίας. Κι αυτό δεν έγινε σε μια στιγμή. Δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Συσσωρεύθηκαν πάρα πολλά τις τελευταίες πενταετίες. Τόσα πολλά που έγιναν βουνά ολόκληρα, αλλά αυτοί που όφειλαν να τα βλέπουν, κυρίως όμως να κινητοποιηθούν για να τ’ αντιμετωπίσουν, περί άλλων τύρβαζαν. Επιδερμικά ασχολούνταν με τα προβλήματα που ήταν μπροστά τους. Ο κόμπος κάποια στιγμή έφτασε στο χτένι… η απαξίωση χτύπησε κόκκινο. Το αποτέλεσμα; Ακόμη και οι πολύ λίγες φωτεινές εξαιρέσεις να χάνονται στο γενικό χάλι της κυπριακής πολιτικής ζωής. Πληρώνουν το κόστος των χρόνιων επιλογών των ηγεσιών που αδιαφορούσαν και αδιαφορούν στις φωνές διαμαρτυρίες, στην αποστασιοποίηση.
Φτάσαμε στο σημείο ακόμη και παραδοσιακοί ψηφοφόροι να αμφισβητούν, να μην εμπιστεύονται, να μην παρακολουθούν, να μη συστρατεύονται στα κελεύσματα των κομματικών ταγών. Οι προηγούμενες ευρωεκλογές έστειλαν ένα πολύ ηχηρό μήνυμα που δεν έγινε όμως αρκούντως κατανοητό από εκείνους προς τους οποίους απευθυνόταν. Από εκείνους που όφειλαν να δημιουργούν οράματα, να ανοίγουν δρόμους, να δημιουργούν προοπτικές. Λίγη αισιοδοξία αναζητεί ο κόσμος. Ελπίδα. Κι αντί αυτού τι βλέπει; Να επιβραβεύονται οι καταφερτζήδες, οι χαμαιλεοντίζοντες, κι όχι οι κάλλιστοι, οι αξιότεροι, οι πλέον προσοντούχοι, αυτοί που μπορούν και θέλουν να πάρουν τον τόπο μπροστά.